Niby póki co bez pracy, a jakoś tak fajnie dni nie są puste. Poza chorowaniem jest co robić. Może dlatego nie mogę wyzdrowieć uparcie od tygodnia. Tak, obiecuję, że dzisiejszy dzień spędzę w domu. Bo już jutro muszę wpaść na LARPa postrzelać foty;).

Trochę bardziej egoistycznie patrzy mi się dziś na świat. Smutna zmiana. Jeśli większości wisi, że zapierdalam non stop i wkurwiają się jak się nie robię wszystkiego od razu to co ja mam się przejmować? Zapieprzam za darmo, a jeszcze nikt mi za to nie jest wdzięczny, bo biorą to za pewne. Człowiekowi może się odechcieć. Ograniczamy obowiązki. Jeśli coś jest hobby to ma dawać radość, bawić i dawać satysfakcję.

Hej, jestem Ania, nie wiem czy mieliśmy okazję się poznać?

Znów się czuję sobą. Warto do Koszalina zajrzeć raz na jakiś czas.

Ale jak coś co ma wygenerować dodatkowe 2h pracy o 1 w nocy palnie ktoś z organizacji, to mam ochotę  powiesić za jaja…

- Tracisz czas, marnujesz siebie! – powtarzałam.

- Przecież tak dużo wiesz, tyle mogłabyś opowiedzieć, zobacz ilu mam znajomych! Ty też możesz ich poznać, mogę Cię przedstawić przy najbliższej okazji. Na pewno Cię polubią. – pomagała z fotela druga.

A ona tylko odświeżyła pocztę i spojrzała na nas mówiąc:

- Poznałam ostatnio parę osób. No dobra… jedną osobę. Dołączyła do krótkiej listy osób, z którymi potrafię rozmawiać.

- I co? – zapytałam.

- I nic. – wyrzuciła na wydechu – To nie działa tak jak u was. To nie o to chodzi. To sobie będzie gdzieś w moim życiu przewijało raz na jakiś czas. U mnie tylko jesień jest stałą.

- Ale nie możesz zaczynać jesieni już teraz. Jest lato! Nie ważne, że pada! – wyrzuciłam z siebie niemal wylewając herbatę z kubka, który trzymałam w dłoni.

Ona wyjrzała za okno, deszcz lał naprawdę rzęsiście.

- Umówiłam się dziś na piwo, ale raczej Ty pójdź – machnęła ręką gdzieś w kierunki fotela.

- Pójdę, ale jakby było fajnie, to zadzwonię i dam znać byś jednak przyszła.  – Ona kiwnęła głową, a druga z fotela ciągnęła dalej – Jadę jutro do Warszawy, jedziesz ze mną. Może będzie okazja byś kogoś poznała. Na jeden dzień, nie krzyw się tak. Na kujawy nie planuję Cię nawet wyciągać.

-  Dobra, więc postanowione. – powiedziałam po czym odstawiłam kubek, postawiłam laptopa na stole i wstałam z fotela nastawić wodę na kolejną herbatę.

Niby więcej wolnego czasu, a nadal sporo w plecy. Ale już powoli do przodu. Każdego wieczora trochę się popracuje i będzie dobrze.  Wczoraj zaczęłam szukać jakiegoś taniego hostingu z symboliczną opłatą roczną. W sumie moje rzeczy nie zajmują dużo,  a własny kawałek internetu by się przydał.

A tak poza tym – lajf.

Walczą we mnie dwa podejścia: coś jest z Tobą bardzo nie tak i zostań sobą. Czy jakaś zmiana ma szansę być trwałą u mnie? Na zapasach mojej silnej woli żywi się stres. Mam dziesiątki niezałatwionych spraw. A gdy chcę z kimś pogadać zwracam się do tych, na których przejechałam się już tyle razy. Czemu nie potrafię się nauczyć? Znów źle oceniam ludzi, znów się na nich zawodzę. Zza granicy nie tak łatwo przylecieć na herbatkę, więc nawet nie miauczę w tamtym kierunku.

Czas na przepisanie definicji przyjaciół. Czas… na śniadanie. Ktoś mądry kiedy powiedział: nie podejmuj ważnych decyzji przed śniadaniem. A może był to tekst z jakiejś animacji? Ja i pamięć do ludzi, postaci…coraz z tym gorzej.

W domu jeszcze bardziej szaro niż na zewnątrz, pozasłaniane żaluzje. W takie dni lubię miękką barwę żółtego światła żarówek. Nadaje ciepły kolor otaczającym mnie przedmiotom, zamyka w małej bańce wyrwanej złemu światu „na zewnątrz”. Rozglądam się, co znalazło się w tej bańce? Podsumowany indeks – tak, sprawdziłam, zrobiłam o dwa przedmioty za dużo na studiach, raczej nie cofną mnie na uzupełniające o ile się obronię. Maseczka – cały ten stres nie może się na mnie odbić w sposób widoczny. Notatki – trzeba skończyć  z tym i zostać magistrem. Bombonierka z Estonii – ech, wyjechałabym sobie gdzieś, tylko z kim, czy może lepiej samej do kogoś. Kubek po wczorajszej herbacie – wczoraj nie zrobiłam za dużo, co nieco zaległych zadań przy imprezie, poranna/nocna wizyta na lotnisku, ale poza tym dzień gdzieś uciekł na przemyśleniach. Filiżanka po bombardino – wspomnienie wieczoru. Lusterko – o, jestem ja, w poszukiwaniu ścieżki, próbująca sobie wytłumaczyć, że powinnam uczyć się na błędach wbrew emocjom, hormonom.

Po co?

Głównego orga czego? Robimy dwie imprezy. I jeszcze trochę innych rzeczy. Może o głównego orga SzybKonu chodzi?

Come on… ja tu się staram wysyłać zawsze parę akapitów, w tym np. się przedstawiam, a ludzie strzelają po zdaniu.

Nie! Jak oni nas nie szanują to bawimy się w ping-ponga… sami chcieli.

Przez chwilę bałam się, że będzie to pierwsze zadanie, którego nie będę w stanie zrobić.